Kadıköy

Bağdat Caddesi’nden bir taksiyle geçerken geceye çekiliyorum. Kapı açıldığı anda nefesimle birlikte odanın havası da değişiyor; sıcak, nemli, davetkâr. İçimden geçen tek şey o anı uzatmak. Dili yavaşça kaydırırken gözlerimi kaldırıp bakıyorum. Yüz ifadesi her şeyi anlatıyor. Sonra soruyorum: Ya sen, ne kadar dayanabileceğini düşünüyorsun? Yaş: 24 Semt: Kadıköy Boy: 168 Kilo: 52 Müsaitlik: 7/24 …

Kalamış kıyısından başlayıp Moda’nın dar sokaklarına doğru ilerlerken, her adımda daha da ısınan bir geceye hazırlanıyorum. Sıcak bir şehri ararken beni bulduğunda, vücudumun her noktası seni karşılamaya hazır; sınırsız arzu, uzun öpücükler, tenin tenime değdiği her anı sınırsız tekrarlamak için sabırsızlanıyorum. Bağdat Caddesi’nden esen rüzgârın taşıdığı heyecanla, Fenerbahçe’nin ışıkları altında seni bekliyorum. İstediğin saatte ulaşım …

Kadıköy’de kendi evimde, geniş koltuğumun üstünde seni bekliyorum. Kapıdan içeri girdiğin anda oda mis gibi vanilya ve taze çamaşır kokusuyla sarılıyor. İnce bir iç çamaşırı dışında hiçbir şey yok üstümde; dolgun kalçalarım ve yumuşak göğüslerim davetkâr duruyor. İlk dokunuşla aramızdaki elektrik hemen yükseliyor. Ellerin belimde gezinirken ben de seni yavaşça kendime çekiyorum. Kalın bedenimle seni …

İçeri girdiğim anda ağır, tatlı bir koku sarıyor etrafımı; aynı anda uzun bacakların üzerinde yükselen topuk sesleri yavaşlıyor. Biri asansörde birkaç saniye durup, bakışıyla âdeta “aceleyle gelme” diyor. Böyle anlar, kalabalık Caddebostan’dan Moda’ya inerken ya da Bağdat Caddesi’nin ışıklarında, her adımın kendini hatırlatıyor. Acıbadem’den kalkan vapurun düdüğü bile bu kadar davetkâr gelmiyor. Kalamış sahilinde geçen …

Gece yarısı odama dolan hafif lavanta kokusu, aklımı daha da hızlandırıyor. Moda’dan Kadıköy’e inen her adımda, Bağdat Caddesi’nin ışıkları altında içimde biriken gerilimle bekliyorum seni. Bir bakışta anlaşılacak kadar açık, bir adımda yatağa uzanacak kadar hazırım. Söğütlüçeşme’den Kalamış’a kadar uzanan bu semtte, kendimi bir geceye kapatıp tenimle seni ağırlıyorum; her dokunuş, her nefes, her derin …

Sabah Bağdat Caddesi’nde yürüyüşe çıkıp, geceyi Kalamış’taki sessiz bir otele taşıyorum. Gün içinde Caddebostan kahvelerinde dolaşan gözlerim, akşamüstüne doğru Moda rıhtımında ağırlaşan kalabalıkla birlikte nefesimi yavaşlatıyor. Şehrin en gizli davetinde, Fenerbahçe’nin ışıklarını geride bırakıp Acıbadem’e doğru kıvrılan yolda, otel lobisinde bekleyen tek ses kendi nefesim oluyor. Bu nefes, davetini kabul eden her konuğun teninde yankılanıyor; …